DZIEŃ w Excelu: numer dnia miesiąca, przykłady i pułapki

Jeżeli z daty potrzebuję wyciągnąć numer dnia miesiąca, używam DZIEŃ. Dla 15 czerwca wynikiem będzie 15. Ta liczba nie mówi już, czy chodzi o czerwiec, lipiec czy inny rok. Właśnie to ograniczenie warto zrozumieć przed dodaniem kolumny do raportu.

Pokażę małe przykłady na syntetycznych datach. Wyniki wynikają z definicji funkcji i kalendarza, bez uruchamiania skoroszytu. W polskich formułach stosuję średniki jako separatory argumentów. Ustawienia Twojego Excela mogą wymagać innego separatora; angielska nazwa funkcji to DAY.

Składnia i rodzaj wyniku

Microsoft definiuje DZIEŃ jako funkcję zwracającą liczbę całkowitą od 1 do 31 z wartości reprezentującej datę. Składnia ma jeden wymagany argument:

=DZIEŃ(liczba_kolejna)

Najczytelniej podać komórkę zawierającą prawdziwą datę Excela albo wynik funkcji DATA. W przykładach używam współczesnych dat; nie zajmuję się historycznymi wyjątkami systemów dat. Dokumentacja obejmuje między innymi Excel 2016, 2019, 2021, 2024 i Microsoft 365.

Wynik pozostawiam w formacie Ogólny albo Liczba. Jeśli komórka wynikowa odziedziczy format daty, może wyglądać jak kolejna data. Najpierw sprawdzam format, zanim uznam, że funkcja policzyła coś niepoprawnie. Format prezentuje wartość, ale nie zmienia celu obliczenia.

Mały przykład krok po kroku

Wprowadź w A2 datę przez =DATA(2024;6;15), a w A3 przez =DATA(2024;7;15). W B2 wpisz =DZIEŃ(A2) i skopiuj do B3. To dane syntetyczne, wybrane tak, żeby wynik można było rozpoznać bez dodatkowych obliczeń.

Najpierw funkcja otrzymuje datę, potem wybiera jej część odpowiadającą dniowi miesiąca. W dwóch pierwszych wierszach dzień jest ten sam, choć daty są różne. W trzecim interesuje nas pierwszy dzień czerwca, więc wynik to 1. Nie jest to numer dnia w roku ani nazwa dnia tygodnia.

DZIEŃ, DZIŚ i DATA mają różne zadania

DATA buduje datę z roku, miesiąca i dnia. DZIEŃ wyciąga z niej jeden element. Dlatego przykład z datą zapisaną bezpośrednio w formule wygląda tak:

=DZIEŃ(DATA(2024;6;1))

Wynik wynosi 1. Najpierw powstaje data 1 czerwca 2024, a następnie wybierany jest jej dzień. Dokumentacja DATA wyjaśnia budowanie daty z trzech argumentów. Ten zapis jest czytelniejszy od tekstu, którego interpretacja może zależeć od ustawień regionalnych.

Bieżący dzień miesiąca otrzymasz tak:

=DZIEŃ(DZIŚ())

Microsoft potwierdza nazwę DZIŚ i to połączenie funkcji. Wynik zależy od bieżącej daty przy przeliczaniu skoroszytu. W raporcie historycznym wolę wskazać ustaloną datę odniesienia, żeby ponowne otwarcie pliku nie zmieniało znaczenia porównania.

Policz liczbę dni w miesiącu wskazanej daty

Jeżeli w A2 znajduje się 15 czerwca 2024, koniec tego miesiąca wypada 30 czerwca. Najpierw mogę znaleźć tę datę, a dopiero potem pobrać numer jej dnia:

=DZIEŃ(NR.SER.OST.DN.MIES(A2;0))

Wynik to 30, czyli długość czerwca. 0 oznacza miesiąc daty z A2. Dla daty z lutego 2024 analogiczny wynik wyniesie 29. Używam tu oficjalnej polskiej nazwy NR.SER.OST.DN.MIES. Nazwa KONIEC.MIESIĄCA ze starszej wersji tego hasła była błędna.

W osobnym haśle o ostatnim dniu miesiąca pokazuję, kiedy potrzebna jest pełna data zamiast samej liczby. To ważne rozróżnienie przy filtrowaniu konkretnych okresów.

Nie zgub roku i miesiąca w grupowaniu

Jeżeli pogrupujesz tabelę wyłącznie po DZIEŃ, piętnasty czerwca i piętnasty lipca trafią do tej samej grupy. Może to być celowe, gdy sprawdzasz rozkład zdarzeń według dnia miesiąca. Nie wystarczy jednak do pokazania dziennego przebiegu zdarzeń na osi czasu.

Ja zostawiam oryginalną datę obok kolumny pomocniczej. Dzięki temu mogę sprawdzić, jakie okresy zostały połączone. Przy porównywaniu dni miesiąca zwracam też uwagę na różną długość miesięcy: trzydziesty pierwszy dzień występuje w mniejszej liczbie miesięcy niż piętnasty. Sama liczba zdarzeń nie opisuje jeszcze częstości względem liczby dostępnych dni.

Jeśli potrzebujesz numeru dnia tygodnia, zajrzyj do DZIEŃ.TYG. Podobne nazwy łatwo pomylić, ale odpowiadają na inne pytania. Przed napisaniem formuły warto nazwać oczekiwany wynik zwykłym zdaniem.

Sprawdź dane wejściowe przed poprawianiem formuły

Wartość wyglądająca jak data może być tekstem. Samo nadanie jej formatu daty nie gwarantuje zamiany tekstu w prawidłową wartość. Przy imporcie ustalam format źródłowy i sposób konwersji, zamiast liczyć na przypadkowe rozpoznanie przez Excel. Dlatego w małych przykładach buduję daty przez DATA.

Sprawdzam również braki, błędy i znaczniki czasu w źródle. Nie traktuję wyniku dla pustego pola jako poprawnej informacji o dniu transakcji. Jeśli tabela ma godzinę, decyduję osobno, czy analiza dotyczy dnia kalendarzowego czy dokładnego momentu. Utrata części informacji powinna być świadomą decyzją.

Nie zasłaniam problemów źródłowych od razu obsługą błędów. Najpierw potrzebuję wiedzieć, które wiersze nie reprezentują poprawnych dat i co z nimi zrobić. Dopiero na tej podstawie ustalam, czy mają zostać poprawione, wyłączone z obliczenia czy pokazane w osobnym zestawieniu jakości danych.

Ćwiczenie na trzech datach

Przygotuj daty 1 czerwca, 15 czerwca i 15 lipca 2024 przez funkcję DATA. Dodaj obok DZIEŃ i opisz, które wyniki się powtarzają. Odpowiedź powinna wskazywać 1, 15, 15 oraz wyjaśniać, dlaczego dwie różne daty dają tę samą liczbę.

Następnie zdecyduj, jaki raport możesz zbudować na samej kolumnie dnia, a do jakiego musisz zachować pełną datę. Ja uznałbym ćwiczenie za skończone, kiedy potrafisz wyjaśnić to rozróżnienie. Sama poprawna formuła jest tu krótszą częścią zadania.