ADRES w Excelu: adres komórki jako tekst

Masz numer wiersza i kolumny, a chcesz pokazać czytelnikowi adres znalezionej komórki. Do tego służy ADRES, angielskie ADDRESS. Ja rozdzielam tu dwa zadania: opisanie miejsca oraz pobranie znajdującej się w nim wartości. Sama funkcja ADRES wykonuje pierwsze z nich i zwraca tekst.

Składnia i rodzaj adresu

Dokumentacja Microsoft podaje następującą kolejność argumentów:

=ADRES(nr_wiersza;nr_kolumny;[typ_adresu];[a1];[tekst_arkusz])

Dwa pierwsze argumenty wskazują wiersz i kolumnę arkusza. Trzeci określa zapis bezwzględny lub względny. Czwarty wybiera styl A1 albo W1K1, a ostatni dodaje nazwę arkusza. Nawiasy kwadratowe w opisie oznaczają argumenty opcjonalne; nie wpisujesz tych nawiasów do formuły.

Przykłady A1 i reguły argumentów opisuje również angielska dokumentacja. W angielskim Excelu ostatni przykład używa nazwy ADDRESS i stylu R1C1, więc daje R10C4. W polskiej wersji nazwy wiersza i kolumny w tym stylu to W oraz K.

Znaki dolara są częścią otrzymanego tekstu. Wybranie typu 4 nie tworzy samo w sobie aktywnego odwołania, które Excel zacznie przesuwać przy kopiowaniu jako adres komórki. Najpierw ustal, czy potrzebujesz wyświetlanej etykiety lokalizacji, czy obliczenia na danych z tej lokalizacji.

Tekst adresu i wartość komórki

W syntetycznym przykładzie wpisz 25 do B3. Formuła =ADRES(3;2) pokaże $B$3, a nie 25. Jeżeli rzeczywiście potrzebujesz potraktować tekst jako odwołanie, możesz użyć ADR.POŚR:

=ADR.POŚR(ADRES(3;2))

Wynikiem będzie 25. Poprawną nazwę i działanie ADR.POŚR potwierdza Microsoft. Nazwa INDIREKT ze starszej wersji tego hasła była błędna. Gdy potrzebujesz po prostu tej jednej komórki, zwykłe =B3 jest znacznie łatwiejsze do przeczytania.

Połączenie funkcji ma sens, gdy numer wiersza albo kolumny wynika z innego obliczenia. Nie dokładam go do każdego odwołania tylko dlatego, że wygląda bardziej zaawansowanie. Kolejna osoba powinna móc ustalić, skąd pochodzi wartość, bez odgadywania kilku warstw tekstowych adresów.

Pozycja w zakresie a numer wiersza

Wpisz nagłówek Kwota w A1, a do A2:A4 kolejno syntetyczne wartości 10, 30 i 20. Chcę uzyskać adres pierwszej komórki z największą kwotą. Mogę użyć:

=ADRES(PODAJ.POZYCJĘ(MAKS(A2:A4);A2:A4;0)+1;1)

Największa wartość to 30. PODAJ.POZYCJĘ znajduje ją na pozycji 2 wewnątrz A2:A4. Dodaję 1, ponieważ ten zakres zaczyna się w drugim wierszu arkusza. Wiersz docelowy to 3, kolumna to 1, więc wynik wynosi $A$3. Dokumentacja MATCH wyjaśnia pozycję względną oraz pierwsze dokładne dopasowanie przy typie 0.

Ta jedynka jest właściwa dla konkretnego układu ćwiczenia. Jeśli przeniesiesz dane do A10:A12, potrzebujesz innego przesunięcia. Nie kopiuj formuły do dowolnego miejsca bez ponownego sprawdzenia początku zakresu. Jeżeli największa kwota występuje kilka razy, pokazany wzorzec daje adres pierwszego dokładnego dopasowania, a nie listę wszystkich remisów.

Tekst zakresu i nazwa arkusza

Aby zbudować opis zakresu, wystarczy połączyć dwa adresy dwukropkiem:

=ADRES(1;1)&":"&ADRES(10;3)

Otrzymujesz tekst $A$1:$C$10. Nie jest potrzebna funkcja ZRÓB.TEKST ze starego artykułu; nie jest to poprawna nazwa użytej tu funkcji Excela. Samo połączenie tekstów nie sumuje zakresu ani nie pobiera jego danych.

Gdy chcesz dołączyć arkusz, możesz wpisać =ADRES(3;2;1;PRAWDA;"Dane"). Wynik to Dane!$B$3. Argument tekstowy opisuje wskazany arkusz, ale jego zapis nie dowodzi, że taki arkusz istnieje. Jeśli później użyjesz tekstu jako odwołania, sprawdź nazwę i dostępność źródła. Ograniczenia odwołań zewnętrznych opisuje dokumentacja INDIRECT.

Co wybrać do własnego zadania

Jeżeli potrzebujesz wartości ze wskazanej pozycji w znanym zakresie, rozważ INDEKS. Jego zadanie opisuje Microsoft. ADRES przydaje się zwłaszcza wtedy, gdy wynikiem ma być czytelna lokalizacja do sprawdzenia albo tekst potrzebny w kolejnym kroku.

W ćwiczeniu zmień 30 na 5 i przewidź nowy adres największej wartości. Potem przenieś nagłówek oraz dane niżej i ustal nowe przesunięcie. Na koniec porównaj otrzymany tekst z rzeczywistą komórką. Taka kontrola pomaga wykryć częsty błąd, w którym formuła wskazuje poprawny składniowo adres, ale o jeden wiersz za wysoko.